فواید بازی کودکان با خاک، آب و آتش

The benefits of playing children with dirt, water and fire
استاندارد

امروزه بچه ها کمتر به سراغ خاک بازی، آب بازی و… می روند. بیشتر ما عادت کرده ایم که بچه ها را تر وتمیز پشت میز رایانه یا گوشی به دست ببینیم. با این که به مدد فناوری های جدید شست وشوی لباس های کثیف راحت تر شده است اما بازهم پدر ومادرها دوست ندارند بچه ها را با لباس خاکی ببینند. البته ناگفته نماند که پیدا کردن یک زمین چمن ، حوض آب و…هم کار سختی شده است اما باز هم می شود برای طبیعت گردی کودکان برنامه ریزی کرد.

 

The benefits of playing children with dirt, water and fire

 

متخصصان همیشه توصیه می کنند در هیچ فصلی از سال بچه ها رابرای حضور در هوای آزاد منع نکنید.
آشنایی با خاک
محسن ناصری متخصص طب سنتی درباره فواید آشنایی کودکان با چهار عنصر آب، خاک، آتش و هوا اظهار کرد: برای آشنایی کودکان با خاک بهتر است مادر و فرزند با دو عدد بیلچه یا وسیلۀ مشابه دست‌ساز (به‌منظور افزایش روحیه نوآوری در کودک) خاک باغچه خانه، پارک، کوچه، باغ یا بیابان را با یکدیگر جمع‌آوری کنند و کپه خاکی به‌ارتفاع 30سانتی‌متر و طول و عرض حدود 50 سانتی‌متر درست کنند.
وی افزود: نگران نباشید؛ خاک پاک است و پاک‌کننده! تماس دست و بدن کودک با خاک موجب آرامش و فروتنی او می‌‌شود و در ضمن، یک فعالیت بدنی نشاط ‌آور برای کودک و مادر است. گاهی نیز شلوار کودک (به‌ویژه قسمت زانو) پاره و آن قسمت پا زخم می‌شود، این امر جدیت و صبر کودک را افزایش می‌دهد.
خاک یکی از ارکان اصلی بدن انسان و تمام موجودات است و انسان را با عنصر وجودی خود آشنا می‌کند. تمرین بعد با سلیقه مادر است، می‌توان نوآوری را چاشنی فعالیت کرد؛ مثلاً می‌توان خاک را در گلدان ریخت و در آن کمی نعناع کاشت و به کودک درس سازندگی طبیعی داد؛ لذت این کار وقتی بیشتر می‌شود که نعناع پرورش‌ یافته توسط کودک شما کنار نان و پنیر قرار بگیرد و کام خانواده را شیرین کند.

آشنایی با آب
برای آشنایی با آب در جلسات بعد، پس از تشکیل تل و کپه خاکی که در تمرین قبلی گفته شد، مادر و فرزند سر تپه خاکی را گود کنند و با لیوان یا سطل کوچکی آرام آرام آب در گودال سر خاک بریزند تا کاملاً گودال پر شود و خاک‌ها خیس بخورند. بهتر است بین تپّه خاک و جایگاه آب مقداری فاصله باشد تا فعالیت لازم برای تهیه و جست‌جوی آب انجام پذیرد. در تمرین های بعد می‌توان آب‌بازی دو نفره انجام داد و مادر و فرزند همدیگر را خیس کنند. در مراحل بعد می‌توان از گل به دست آمده برای پرتاب آن از زانو به پایین و با گلوله‌های کوچک استفاده کرد. آب مایه حیات است و انعطاف ‌پذیری آن، درس‌های متعددی برای کودک در بردارد.

آشنایی با هوا
برای آشنایی با هوا درخت متوسطی برای بالا رفتن کودک در نظر گرفته شود و مادر به کودک کمک کند از آن بالا رود تا قدرت عضلانی دست و پا و عضلات محوری ستون فقرات بهبود یابد. آرام آرام، کودک توانایی کامل را در این زمینه کسب خواهد کرد و می‌تواند از سرشاخه‌ها میوه بچیند و با پرندگان و تخم پرندگان بیشتر آشنا شود؛ البته کودک گاهی دست و پا و سر و صورت خود را نیز زخمی می‌کند که مادر نباید نگران شود؛ این تمرین، قدرت بدنی و شجاعت و عزم و ارادۀ فرزند را بالا می‌برد و سکوی پرش او در سال‌های بعد عمر خواهد بود.
تمرین دیگر در این حیطه، تاب‌سواری است. پرورش حیواناتی مانند جوجه، پرندگان، بره و بزغاله و غذا دادن و تیمار آن ها، در پرورش بدنی و ذهنی کودک بسیار مؤثر است. بسیاری از بزرگان جهان ، چوپان و پرورش‌دهنده و تیمارکننده حیوانات بوده‌اند.

آشنایی با آتش
برای آشنایی با آتش در یک فضای باز مانند حیاط خانه، در گوشه باغچه، یک منقل یا یک ظرف فلزی بگذارید یا در گوشه باغ یا باغچه‌ای همراه فرزندتان مقداری چوب فراهم آورید و آن ها را به‌طریق مناسب بچینید و طریقه آتش زدن و نکات لازم برای استفاده صحیح از آتش و کنترل آن را به کودک یاد دهید. شعله‌های آتش، شور و شوق بی‌نظیری در قلب کودک ایجاد می‌کند و او را آمادۀ انجام حرکت‌های سریع و مؤثر می‌گرداند.
آتش میل به صعود دارد و پختگی و سوختن و احتیاط را تعلیم می‌دهد. گاهی می‌توان با آتش چای درست کرد و گاهی سیب‌زمینی آتشی که بسیار خوشمزه است و به این ترتیب می‌توانید از دستپخت فرزندتان و نوآوری و صبر او لذت ببرید.

آتش و پیدایش آن

The emergence of fire
استاندارد

دست یافتن به آتش و تهیه آن، از رویدادهای مهم تاریخ بشریت است که سهم زیادی در پیشرفت انسان‌ها در راه تمدن داشته است. در طی یک میلیون سالی که از عمر بشر می‌گذرد، بزرگترین پیروزی و موفقیتی که نصیب انسان شد، سخن گفتن و کشف آتش است که صنعت با پیدا شدن آتش امکان‌پذیر گشت. انسان با دیدن صاعقه و آتش گرفتن جنگل‌ها و موارد مذاب آتشفشان‌ها با آتش آشنایی پیدا کرده است ولی تهیه آن بوسیله خود او مدت‌ها به طول انجامید. انسان با مالش قطعات چوب و سنگ‌ها بر روی یکدیگر موفق به تهیه آتش شد و توانست بر تاریکی غلبه و از آن هراس نداشته باشد.
فردوسی در شاهنامه در خصوص پیدایش آتش، چنین می‌نویسد؛

روزی هوشنگ پادشاه پیشدادی با لشکریان خود در سر راه ماری را دیدند، سنگی بر گرفت و به سوی مار فکند و آن سنگ بر سنگی دیگر خورد و از میان دو سنگ آتشی پدید آمد و مرمان افروختن آتش را از این پیشامد فراگرفتند و از آن پس با زدن سنگ بر سنگی دیگر، آتش را پدید آوردند.

آتش سبب پیدایش هنر غذا پختن گردید و هزاران نوع موارد غیرقابل خوردنی، قابل خوردن شد و انسان دیگر مجبور نبود که گوشت خام حیوانات را مصرف نماید. بوسیله آتش، انسان توانست فلزات را ذوب کند و به عالم صنعت و سازندگی وارد شود و این یکی از گام‌های بزرگی است که انسان در راه تمدن برداشته است. برای انسان‌ها، آتش به اندازه‌ای پرسود و شگفت‌آور بوده که آن را چون یکی از خدایان ستایش می‌کرده است؛
مصری‌ها چون خورشید را ستایش می‌کردند، محققا به آتش که مظهری از روشنایی خورشید بوده، احترام می‌گذاشتند و گاهی برای آتش، جشن‌های مخصوص به پا می‌کردند. آتش در نزد هندیان نیز مورد احترام بوده است و در کتاب مقدس، «برهمنان آگنی» پروردگار آتش است. چینی‌ها خدایی داشتند به نام «تسئووانگ» که مظهر آتش بوده است و در هر خانه‌ای تصویر یا مجسمه‌ای از آن وجود داشت. در نزد یونانیان خدای آتش پسر «زئوس» است. رومیان آتش را ستایش می‌کردند و خدایی به نام «وستا» داشتند که همواره در معبد وستا برافروخته بود. حافظین این آتش را دخترانی تشکیل می‌دادند که با شرایط خاصی بوسیله ۲۰ تن از پیشوایان مذهبی انتخاب می‌شدند. این دختران سنشان از ۶ سال کمتر و از ۱۰ سال بیشتر نبوده است!
اگر آتش کشف نمی‌شد، انسان تا پایان حیات خود پای بند سنگ و استخوان و چوب بوده و به همین جهت تمام دسته‌های انسانی برای آتش ارزش و احترام زیادی قائل هستند و آن را یک موهبت آسمانی می‌دانند و از این جهت معابدی برای ستایش آن ساخته‌اند.

 

The emergence of fire

 

 

ایرانیان قدیم برای حفظ و مراقبت از آتش، معابد و آتشکده‌های زیادی برپا می‌کردند و معتقد بودند که نباید این مظهر خدایی خاموش شود. احترام به آتش از دوران باستان تاکنون معمول بوده است و هنوز در اغلب جوامع انسانی بخصوص در میان زرتشتیان مقام و منزلت خاصی دارد.
آثار احترام به آتش، هنوز در بین بسیاری از مردم جهان باقی است. در کلیسای کاتولیک، همیشه چراغی افروخته است. یهودیان شمعدان‌هایی در منزل خود دارند که دارای ۷ شاخه است و در روزهای عید، آن را روشن می‌کنند. چینی‌ها هرکس از اهل خانه بمیرد، چراغ مخصوصی برایش درست می‌کنند و سال‌ها آن را روشن نگه می‌دارند.
در بعضی از قبایل ایران، آتش مقدس است و بدان سوگند می‌خورند. در بیشتر خانه‌ها، شب‌های جمعه چراغ را تا بامداد روشن نگه می‌دارند و در سر سفره عقد نیز شمع و شمعدان می‌گذارند. در بعضی روستاها پس از مردن یک نفر از اهل خانه، تا سه شب چراغ را خاموش نمی‌کنند. در جشن تولد به تعداد سن شخص، شمع روشن می‌کنند … همه این آداب دلیل احترام به آتش است.
آتش در نزد ایرانیان بیش از سایر مردم جهان مورد احترام بوده است. گزنفون در این باره می‌نویسد: آتش و آب مظهر برخی از پروردگاران ایرانیان بوده است.
هرودوت می‌نویسد: سوزاندن لاشه نزد ایرانیان گناهی بزرک شمرده می‌شود، چون آتش را که مقدس است آلود می‌کند.
استرابون می‌نویسد: به نظر ایرانیان دمیدن به آتش گناه است و سوگند ایرانیان در برابر آتش بسیار مهم بوده است.
در دوره ساسانیان، آتشدان علامت ملی بوده و بر روی سکه‌ها نقش گردیده است. امروزه مردم ایران در شب چهارشنبه آخر سال، آتش روشن می‌کنند و در گذشته که از چراغ نفتی استفاده می‌کردند هنگام روشن کردن چراغ، صلوات می‌فرستادند.
زرتشتیان کنونی در آتشکده، آتش را همیشه روشن نگاه می‌دارند و موبدان در وقت خواندن اوستا در مقابل آتشدان پارچه‌ای به نام پتام، جلوی دهان خود را می‌بستند که آتش آلوده نشود!

علت ستایش آتش
در حکمت اشراق نور، اثر حقیقی وجود است، چون مهر و محبت و سایر عواطف همگی از نور ساطع می‌شوند. حرکت نیز از نور و سکون از ظلمت است. آتش در پرستشگاه‌ها واسطه و رابط با عالم روحانی بوده و دعاهای بشر را با شعله‌های خود که به منزله بال‌های آتشین است، بسوی آسمان می‌برد. به عقیده ایرانیان آتش مخلوق اهورامزدا بوده و آنچه آفریده اوست، باید محترم شمرده شود.

 

Praise fire